1. Raskeuze
2. Een eigen identiteit
3. Afsluitende opmerking

Leendert Saarloos (1884-1969) hield van de natuur, hield van honden. De laatste vond hij echter te verhuiselijkt. Als liefhebber van de Duitse herder wilde hij met name in dit ras natuurlijke eigenschappen terugfokken, opdat er een betere werkhond zou ontstaan. De Duitse herderreu van het klassieke Pruisische type Gerard van de Fransenum kruiste hij met Fleuri, een wolvin afkomstig uit de Siberische tak van de Europese types (1932). Terugparingen op de vader verschaften hem een basispopulatie kwartwolven. Er volgde een periode in de experimentele sfeer. Strenge selectie deed een nieuw ras ontstaan: de 'Europeesche wolfshond', waaraan geschiktheid als blindengeleider werd toegedicht, toen uitgelezen honden van dit ras hun diensten als zodanig verleenden. Stamvader Gerard deed toen nog zijn invloed gelden, maar een vergrote inbreng van de wolf maakte dit ras steeds minder geschikt als werkhond, dus ook als geleidehond.

De erfenis van Leendert Saarloos, geen werkhond, maar een hond met een vleug natuur, kreeg in 1975 erkenning als ras. Toen ook werd de naam gegeven:

SAARLOOSWOLFHOND - ere wie ere toekomt!

Sedertdien behartigt de Nederlandse Vereniging van Saarlooswolfhonden de belangen van het ras onder andere door de onderhavige standaard.

1. verschijning

De SWH is een krachtig gebouwde hond. Zijn uiterlijk, lichaamsbouw, gangwerk en beharing doen denken aan die van de wolf. Hij is harmonieus gebouwd en heeft lange benen - zonder de indruk te wekken van hoogbenigheid. Reuen en teven moeten in allure duidelijk hun sexe doen blijken.

2. karakter


• Hij is een zeer levendige hond overstromend van energie, die een trots en onafhankelijk karakter heeft. Hij gehoorzaamt uit eigen vrije wil en is niet slaafs.
• Hij is zeer aanhankelijk aan zijn baas en hoogst betrouwbaar.
• Tegenover vreemden stelt hij zich gereserveerd, enigszins wantrouwend, op. Deze gereserveerdheid en zijn vluchtdrift voor hem onbekende situaties zijn kenmerkend voor de SWH en dienen behouden te blijven als rastypische eigenschappen.
• De benadering van de SWH door vreemden vraagt enige kennis van en inzicht in het gedrag van deze hond, die gereserveerdheid en vluchtdrift als eigenschappen in zich draagt.
• Een geforceerde, door de SWH niet gewenste benadering door een vreemde, kan er toe leiden, dat de vluchtdrift gaat overheersen. En een belemmering van deze eigenschap door bij voorbeeld de beperkte bewegingsvrijheid van de aangelijnde hond kan aanleiding zijn voor een angstig lijkend gedrag.

3. gebruik 1)

De SWH, niet gefokt voor een specifiek gebruik, heeft die eigenschappen in zich, die hem zich doen gedragen als een trouwe en betrouwbare gezelschapshond of huishond.

l): Noten verwijzen naar TOELICHTING

• Het hoofd moet een wolfachtige indruk maken en in grootte harmoniëren met het lichaam.
• Van boven en van opzij gezien moet het hoofd wigvormig zijn.
• De schedel toont vlak en breed, maar ten opzichte van de breedte moet gewaakt worden voor overdrijving, omdat dit de typische wigvorm verstoort.
• De achterhoofdsknobbel mag niet opvallen.
• De overgang van de krachtige snuit (neusrug) naar de schedel toont een lichte stop.
• De brug van de neus is recht en gaat over in een goed gepigmenteerde neusspiegel.
• De boven- en onderkaak zijn sterk en bevatten een wit, krachtig ontwikkeld en compleet gebit, dat scharend tot zeer krap scharend is.
• De lippen sluiten goed aan.
• De bovenkaak en de schedel verhouden zich in hun lengtes een op een, waarbij de bovenkaak zich beslist niet grof mag tonen vergeleken met de schedel: een te grove voorsnuit ontsiert de typisch wolfachtige wigvorm.
• De onderkaak mag niet opvallend zijn.
Zeer kenmerkend is de belijning van de voorsnuit naar een goed ontwikkeld jukbeenboog. Samen met de juiste vorm en plaatsing van het oog in de schedel draagt deze ten zeerste bij aan de wolfachtige verschijning. De oogkas mag niet uitgesproken zijn en de wenkbrauw dient in een vloeiende lijn over te gaan in de schedel.

• De ogen zijn bij voorkeur geel van kleur en amandelvormig. De ogen zijn enigszins schuin geplaatst, niet puilend of rond, gevat in goed aansluitende oogleden.
• De uitdrukking van de ogen is oplettend, wel gereserveerd, doch zonder angst.
• Het oog is een zeer rastypisch kenmerk, dat de gewenste wolfachtige verschijningsvorm benadrukt. De goede expressie wordt daarom alleen verkregen door de aanwezigheid van een licht oog. Er dient veel waarde te worden gehecht aan kleur, vorm en juiste plaatsing in de schedel. 2)

• De oogkleur is geel, maar bij het ouder wordende dier mag deze zich donkerder kleuren. Echter de oorspronkelijke aanleg voor geel dient herkenbaar te blijven.
• Een in aanleg bruine oogkleur is minder gewenst.
• De oogkas gaat in een vloeiende lijn in de schedel over: een te geprononceerde oogkas, geaccentueerd door de wenkbrauw samen met teveel stop, is ongewenst.

• De oren zijn middelgroot en vlezig.
• Het oor is driehoekig van vorm, heeft een afgeronde top en is van binnen behaard.
• De basis (ooraanzet) ligt op ooghoogte.
• De oren zijn zeer beweeglijk en geven uitdrukking aan stemmingen en emoties van de hond. 3)

• Storend en ongewenst zijn te spitse en te hoog aangezette oren.
• Te wijd uitstaande oren ontsieren het hoofd in zijn typische verschijningsvorm, zijn derhalve minder gewenst.

• De hals toont droog en is goed bespierd. De hals gaat in een zeer vloeiende lijn over in de romp. De hals kan vooral in de wintervacht gesierd worden met een fraaie kraag.
• De lijn van keel naar borst heeft een vloeiend verloop.
• De keelhuid is minimaal en niet opvallend.
Het is kenmerkend voor de SWH hoofd en hals in ontspannen draf bijna horizontaal te dragen. 4)

• De SWH is langer dan hoog.
• De rug is recht en sterk.
• De ribben zijn normaal gewelfd.
• De vloeiende borstbelijning reikt tot maximaal de elleboog.
• Borst en ruimte tussen de voorbenen tonen matig breed in vooraanzicht.
• De buiklijn is strak met een licht opgetrokken lijn.
• Er moet gewaakt worden voor te veel massa van de borst, want dit verstoort de typische belijning, welke deze gestadige draver kenmerkt.
• Het silhouet is eerder rank en zeer wolfachtig.

• De staart is breed aangezet en welig behaard.
• De staart reikt minimaal tot aan de sprong.
• De staart lijkt wat lager aangezet, veelal geaccentueerd door een lichte dip bij de aanzet.
• De staart wordt (licht) sabelvormig tot bijna recht gedragen
.
• In actie of draf mag de staart hoger gedragen worden
.

• Het schouderblad is voldoende lang en breed ontwikkeld. Het ligt onder een hoek van ongeveer dertig graden ten opzichte van de verticale loodlijn een normale, doch niet overdreven hoeking.
• De opperarm is in lengte evenredig aan die van het schouderblad en vormt met het schouderblad een normale, doch niet overdreven hoeking.
• De voorbenen zijn recht en goed bespierd : De botstructuur ervan is ovaal van vorm en is niet grof: de benen tonen in verhouding tot het lichaam eerder een zekere rankheid.
• De ellebogen sluiten goed - niet geknepen - aan. Als gevolg van de ribwelving en van de juiste ligging van schouderblad-opperarm toont de ruimte tussen de voorbenen zich als matig wijd.
• De voeten (type hazevoet), goed bespierd en gekromd en voorzien van stevig ontwikkelde voetzolen, zorgen samen met de sterke pols en met de matig schuin geplaatste middenvoet voor een goede schokopvang.
  In stand is een licht buitenwaardse plaatsing toegestaan.

• De bekkenhelling is normaal. Deze lijkt door de lage staart aanzet - dikwijls geaccentueerd door een dip vaak meer hellend.
• De hoeking van de achterhand is in harmonie met die van de voorhand.
• Het dijbeen heeft een normale lengte en breedte en is sterk bespierd.
• De knie- en hakhoekingen mogen niet overdreven zijn. De sprong is benig en bespierd en kan optimaal gestrekt worden.
• De middenvoet is voldoende lang (niet kort), staat matig schuin en loopt over in een goed gekromde en ontwikkelde voet.

• In stand is een lichte koehakkigheid toegestaan.
Het rastypische, lichtvoetige gangwerk is zeer afhankelijk van de juiste knie- en
• hakhoekingen. Bij de geringste afwijking hieraan verdwijnt deze wijze van voortbewegen.

• De SWH is een typisch gestadige draver, die in zijn eigen tempo gemakkelijk grotere afstanden kan overbruggen. Zijn natuurlijke gangen vermoeien hem nauwelijks en doen denken aan die van de wolf.
• De SWH onderscheidt zich ten zeerste door zijn zeer specifieke, lichtvoetige gangwerk.
• Een juiste wijze van voortbewegen hangt zeer nauw samen met details in de lichaamsbouw: met name zijn de juiste hoekingen, die de verschillende ledematen met elkaar vormen, van grote invloed.
• Tijdens de vrije, ongedwongen draf draagt de SWH hoofd en hals bijna horizontaal - in deze houding zijn dan oogplaatsing en wigvorm van het hoofd zo kenmerkend! In draf is het typisch lichtvoetige voortbewegen stevig en veerkrachtig - vooral op een natuurlijke ondergrond is de soepele, veerkrachtige polsbeweging kenmerkend.

• Bij het gestadige draven, de raseigene gang, is er geen overmatig uitgrijpen, daar dit - evenals te veel stuwing - het typisch lichtvoetige gangwerk, een voorbeeld van een energie besparende gang, verstoort.

• De zomervacht is heel anders dan de wintervacht.
  In de winter overheerst veelal de wollen ondervacht, die samen net de stokharige bovenvacht, de deklaag, een rijke pels over het gehele lichaam vormt en daarbij rond de hals een duidelijke kraag kan tonen. Het is noodzakelijk, dat en de buik en de binnenkant van de dijen en het scrotum met haar bedekt zijn. De haren van de totale onderkant van het lichaam en van de binnenzijde van de extremiteiten en aan de achterzijde van de broek zijn licht van kleur.
• Zowel de wolfsgrauwe als de bosbruine SWH's tonen donkerder op de buitenkant van de extremiteiten. Ook dienen zij een expressief masker te dragen.

• Bij de zomervacht is de stokharige bovenvacht over het gehele lichaam belangrijker.
• Temperatuurswisselingen in het najaar en in de winter kunnen van zeer grote invloed zijn op de wollen ondervacht. 7)
• Wel dient in alle gevallen de wollen ondervacht in aanleg aanwezig te zijn.

• van licht tot donker geschakeerd zwart-wildkleurig, het zo genaamde wolfsgrauw,
• van licht tot donker geschakeerd bruin-wildkleurig, het zo genaamde bosbruin,
• van licht crème-wit tot wit. 8)

• zwart bij de wolfsgrauwe en witte SWH,
• leverkleurig bij de bosbruine en crème-witte SWH.

• bij de reuen van 65 tot 75 cm,
• bij de teven van 60 tot 70 cm.
• Geringe afwijkingen naar boven zijn toegestaan.

1. Hoofd
• te ronde ogen,
• puilende ogen,
• een te uitgesproken oogkas, waarbij de wenkbrauw niet langs een vloeiende lijn overgaat in de schedel, wat veelal samengaat met te veel stop, en te ronde ogen
• te hoog geplaatst en/of puntig oor,
• te wijd uitstaande oren.

2. Lichaam
• laagbenigheid,
• te grove botstructuur van de benen,
• te korte bouw.

3. Vacht
• het ontbreken van voldoende expressie door haarkleuren is minder gewenst
• zadeltekening door onvoldoende verdeeld zijn van de donkere haarkleuren.

4. Staart
• krul in de staart,
• boven de rug gedragen staart.

• bij reuen mono- en cryptorchidie,
• elke vorm van agressie is bij de SWH niet toegestaan, daar deze zich niet vrijelijk, doch gereserveerd dient op te stellen tegenover hem vreemde personen,
• andere dan de toegestane vachtkleuren.

De SWH zal zijn baas op zijn eigen, stille wijze zelden blaffend - onraad melden.
Zijn plaats in de roedelrangorde bepaalt, dat zijn baas als sterkste, als alfa, zal optreden.

• Raskeuze

Wie besluit een hond aan te schaffen, doet er goed aan zijn keus te bepalen tot dat ras , dat qua eigenschappen het best en het meest tegemoet komt aan persoonlijke verlangens en voorkeur.

De SWH is de ideale hond voor een ieder die voldoende tijd beschikbaar heeft, om deze hond te geven wat hij nodig heeft: veel aandacht!

De SWH is niet slaafs, in tegendeel hij heeft een sterk en eigenzinnig karakter, rijk aan natuurlijke eigenschappen. Wie dat natuurlijke in deze hond weet te waarderen, weet in te voelen, wie daarvan weet te genieten, voor hem is de SWH een geschikte kameraad. Wie weet een hond niet te kunnen geven wat hem toekomt, wie een hond niet de gehele dag om zich heen kan hebben, doet er goed aan te overwegen zich geen hond aan te schaffen, in ieder geval geen SWH.

Voor wie oog heeft voor de natuur, voor de echte dierenvriend, voor hem is de SWH een ideale en trouwe hond, nog niet geheel en al gedomesticeerd, maar door en door betrouwbaar zal de SWH zijn leven verrijken.


• Een eigen identiteit

Het zal de lezer van deze standaard opgevallen zijn, dat er meerdere keren verwezen wordt naar wolfachtige kenmerken. De SWH is evenwel geen wolf, veeleer een hond met een geheel eigen identiteit.
Het is om meerdere redenen, dat de wolf als voorbeeld staat, dat er in de fokkerij naar gestreefd wordt de zeer specifieke kenmerken van de wolf, ooit ingekruist in dit ras, te behouden.
Ieder ras ontleent zijn identiteit aan zijn verschijning, welke in wezen door het hoofd bepaald wordt. Welnu, hoewel er waarschijnlijk nooit een absolute gelijkenis zal zijn, staat de wolf als voorbeeld voor het ras Saarlooswolfhond.
Wie enige kennis bezit van de specifieke bouw van de wolf, zal beamen, dat deze ingenieus is. De belijning van het lichaam en de hoekingen die de ledematen onderling met elkaar vormen, stellen hem niet alleen in staat vrijwel moeiteloos grote afstanden te overbruggen, maar ook door een grote krachtexplosie grote snelheden te ontwikkelen om zijn prooi te bereiken. Met name zijn knie- en hakhoekingen maken van hem zowel een sprinter, als een springer, die zich thuis voelt in ruig en onherbergzaam terrein. Er is geen woord te veel gezegd in de vermelding, dat het bij de wolf gaat om een functioneel all-round lichaam.

En dat is precies, wat de echte liefhebber van de SWH zeer inspireert. Daarom wordt er naar gestreefd de gelijkenis met de wolf in stand te houden. Daarom is het ondenkbaar dit ideaal in enig opzicht te kort te doen.
De echte liefhebbers van de SWH keuren de overdrijvingen, toegestaan bij andere rassen, af. Overdrijvingen, die soms zo lichaamsfuncties hebben aangetast, dat een behoorlijk functioneren niet mogelijk is, zodat het leven voor zo'n hond elke waardigheid mist.
Ook de schepper van het ras, Leendert Saarloos, was van dit besef doortrokken. Zijn fokideaal was een hond met een goed functioneel lichaamsgebruik, een hond gevrijwaard van domesticatie en degeneratie, een hond met de oereigenschappen van de wolf in zich, waardoor het natuurlijke gedrag van die hond weer volop de kans zou krijgen.

De zorg om de gewenste eigenschappen binnen het ras in stand te houden is groot: de erkende rasvereniging heeft de fokkerij daartoe gecentraliseerd!
Een gematigde belangstelling voor het ras vormt een verdere bescherming. Vele adspirant-hondenbezitters hebben weinig begrip voor de natuurlijke eigenschappen van de SWH, zoeken meer naar honden geschikt voor bewaking en africhting, wat de SWH niet in zich heeft, want hij is niet slaafs.


• Afsluitende opmerking

Tot slot zij opgemerkt, dat de rasvereniging bevordert, dat een keurmeester, zijn mening uitsprekend over de hem voorgebrachte SWH, dit doet overeenkomstig de rasstandaard, opdat
• de SWH kerngezond en goed gesocialiseerd blijft,
• zijn prachtige eigenschappen niet verloren gaan!